COMMUNES OF THE LGD PUSZCZA BIAŁOWIESKA AREA - Puszcza Białowieska - Zwolnij Naturalnie - Bielsk Podlaski

Gmina Wiejska Bielsk Podlaski położona jest na Równinie Bielskiej w południowej części woj. podlaskiego Od północy okala ją Dolina Górnej Narwi, zaś od wschodu Puszcza Białowieska. Otacza swoim terytorium obszar miasta Bielsk Podlaski i jest jedną z największych obszarowo gmin na Podlasiu. Zajmuje powierzchnię 429,94 km² (31% powierzchni powiatu) i liczy 7142 mieszkańców. Swoim zasięgiem obejmuje 61 miejscowości podzielonych na 52 sołectwa. Gmina położona jest na styku kultury białoruskiej, polskiej i ukraińskiej. Ta różnorodność przejawia się w folklorze, architekturze i wyznaniu religijnym zamieszkującej tu społeczności.

Gmina Bielsk Podlaski posiada dobrze rozwiniętą sieć dróg. Z północy przecina ją droga krajowa Nr 19 Białystok - Lublin, od zachodu zaś Nr 66 do przejścia granicznego w Połowcach. Atutem gminy są dobre połączenia komunikacyjne z Białymstokiem, Siemiatyczami i Hajnówką. Gmina leży też na szlaku turystycznym Warszawa - Białowieża. Siedziba władz gminy znajduje się na terenie miasta Bielsk Podlaski.

Nie zdewastowane ekologicznie położone na obszarze „Zielonych Płuc Polski" okolice, jak i też sam teren gminy, posiadają autentyczne walory rekreacyjne i turystyczne. Dolina Górnej Narwi jest jedną z najlepiej zachowanych dolin rzecznych w Polsce i stanowi obok Bagien Biebrzańskich jeden z największych obszarów mokradeł środkowoeuropejskich i co za tym idzie, jest największą ostoją ptactwa błotno-wodnego.

Część Gminy Bielsk Podlaski położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu „Dolina Narwi", oraz „Ostoi w Dolinie Górnej Narwi" tworzące jednolitą sieć Natura 2000. W ramach europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 powstał także Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk „Murawy w Haćkach". Utworzony ze względu na bogactwo szaty roślinnej terenu, o czym świadczy występowanie na niewielkiej powierzchni ostoi, aż 5 typów siedlisk. Najcenniejszym składnikiem roślinności tego obszaru są murawy kserotermiczne.

Historia Gminy:

Historia gminy związana jest nierozerwalnie z miastem Bielsk Podlaski, jednak pierwsze ślady osadnictwa odkryto właśnie na terenie gminy we wsi Haćki. Najstarsze znaleziska pochodzą z V - IV w p.n.e. i należą do tzw. kręgu kultur pomorsko - kloszowych, których centrum znajdowało się w środkowej Polsce oraz z tzw. kultury zarubienieckiej, której główne terytorium występuje na terenie północnej Ukrainy i południowej Białorusi. Kompleks osadniczy w Haćkach powstał zatem na obszarze przenikania się wpływów i kultur z zachodu, południowego wschodu i północy, a znajdowane tu zabytki świadczą o licznych pokojowych kontaktach pomiędzy rozmaitymi grupami etnicznymi i plemiennymi.

Również i dzisiaj obok siebie mieszkają Polacy, Białorusini i Ukraińcy, wyznawcy katolicyzmu i  prawosławia. Właśnie obiekty sakralne należą do najważniejszych zabytków naszej gminy: 

Cerkiew Prawosławna P.W. Apostoła Jana w Augustowie wybudowana w latach 70-tych XIX w, rozbudowana w I-szej poł. XX w.

Kościół Rzymsko-Katolicki P.W. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Łubinie Kościelnym zbudowany w latach 1906 – 1909 w stylu neogotyckim jest obok kościoła w Wyszkach jedynym kościołem w tym stylu w naszym regionie. 

Cerkiew Prawosławna P.W. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Pasynkach wybudowana w 1890 r jest charakterystycznym przykładem prawosławnego budownictwa sakralnego na planie krzyża greckiego z wieżą kruchtą z przełomu XIX i XX w.

Cerkiew Prawosławna P.W. Przemienienia Pańskiego w Ploskach. Początki budowy świątyni sięgają końca XVIII w, w  następnych latach kilkakrotnie przebudowywana, ostateczną formę przyjęła po rozbudowie w latach 1941 – 1945. Cerkiew ta należy do nielicznie występującego w naszym regionie typu drewnianych cerkwi budowanych na planie prostokąta.

Cerkiew Prawosławna P.W. Św. Proroka Eliasza w Podbielu wybudowana w 1876 r i rozbudowana w 1912 r jest przykładem drewnianego budownictwa sakralnego o  wyraźnych wpływach architektury rosyjskiej.

Cerkiew Prawosławna P.W. ŚŚ. Piotra i Pawła w Rajsku na początku lat 70 –tych XX w została przewieziona wraz z ikonostasem z powiatu tomaszowskiego (woj. lubelskie) i usadowiona na miejscu zburzonej w 1942 r cerkwi podczas pacyfikacji wsi Rajsk. Jest to cerkiew drewniana zbudowana na planie krzyża greckiego i reprezentuje architektoniczny typ cerkwi budowanych na Chełmszczyźnie w XIX w.