Obiekty sakralne - Puszcza Białowieska - Zwolnij Naturalnie - BIAŁOWIEŻA – kościół p.w. Św. Teresy z 1927 r. z kaplicą Św. Huberta

BIAŁOWIEŻA –  kościół p.w. Św. Teresy z 1927 r. z kaplicą Św. Huberta (piękny wystrój z wykorzystaniem korzeni i rogów).

Parafię erygował 15 sierpnia 1926 r. bp Kazimierz Michalkiewicz, wikariusz kapitulny archidiecezji wileńskiej sede vacante.
Białowieża w XVI-XVIII w. należała do parafii w Kamieńcu Litewskim. Gdy utworzono w 1778 r. ośrodek duszpasterski w Narewce, jako filię parafii Narew, Białowieżę obsługiwał duchowny z kościoła filialnego. Po zabraniu kościoła w Narewce na cerkiew w 1866 r. w ramach represji carskich za udział w Powstaniu Listopadowym Białowieżę włączono do parafii w Szereszewie. Dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zaistniały warunki do utworzenia tu parafii. Pierwszym jej duszpasterzem (od 1924 r.) i organizatorem był ks. Józef Dowgiłło. Nabożeństwa odprawiano najpierw w kaplicy, urządzonej w dawnym pałacu carskim. Budowę kościoła w stylu neorenesansu polskiego rozpoczęto w 1927 r. według projektu architekta Borysa Zinserlinga z Warszawy. Niewykończoną jeszcze świątynię konsekrował 15 października 1934 r. abp Romuald Jałbrzykowski, metropolita wileński. Na dalsze prace budowlane brakowało funduszy, zwłaszcza że po II wojnie światowej większa część parafii znalazła się w granicach ZSRR. Dopiero w latach 70-tych XX w. wznowiono prace wykończeniowe i remontowe, wstawiono ołtarze i konfesjonały wykonane z pni i konarów wiekowych drzew. W 2007 r. zamontowano 17-głosowe organy. Większość obrazów jest dziełem Łucji Bałzukiewiczówny.